Καλώς ήλθατε στον Ενεργό Δημότη

Παρασκευή 25 Απριλίου 2014
    

Νίκος Νομικός

E-mail Εκτύπωση

«Nοιώθω περισσότερο ερασιτέχνης στο τραγούδι».

Μια ευγενική παρουσία με μια ιδιαίτερη, ζεστή και αισθαντική φωνή εμφανίζεται δειλά δειλά στις αρχές της δεκαετίας του '80 με τραγούδια ευαίσθητα, τρυφερά που μιλούν για αγάπη, για μοναξιά, για χωρισμό καθώς επίσης και για τη μεγάλη του αγάπη, τη θάλασσα.
Οι νέοι και ιδιαίτερα τα ζευγάρια αγκαλιάζουν τις προσπάθειες του νεαρού καλλιτέχνη και οι δίσκοι του γίνονται στο εξής χρυσοί και πλατινένιοι.
Τραγούδια στην αρχή της καριέρας του όπως το "Σε θυμάμαι", "Στον καημό να γελάς", "Δροσοσταλιά μου" κ.τ.λ. γεμάτα ρομαντισμό, μένουν κλασσικά μέχρι και σήμερα.Σήμερα είναι κοντά μας, απλός, γλυκός, καταδεχτικός, χωρίς ίχνος βεντετισμού και απαντά στις όποιες ερωτήσεις μας.

Όταν ήταν Ανθυποπλοίαρχος στα καράβιαΚύριε Νομικέ πείτε μας πως ξεκινήσατε την καριέρα σας στο τραγούδι;
Είμαστε πέντε αδέρφια, και οι πέντε τα έχουμε καλά με το τραγούδι. Κληρονομικό μάλλον το πήραμε από τη μάνα μας, την κα Δικαία που είναι από τη Σύμη (Δωδεκάνησα), που μας τραγουδούσε Δωδεκανησιακούς σκοπούς από τότε που ήμασταν μικρά παιδιά. Στις γιορτές τραγουδούσαμε σε οικογενειακές εκδηλώσεις και οι πέντε μαζί παίρναμε συγχαρητήρια από αυτούς που μας άκουγαν.
Έτσι λοιπόν μια μέρα μας άκουσε ο Γιώργος Κοινούσης, που τότε έπαιζε ακορντεόν (σπουδαίος μουσικός) σχεδόν σε όλους τους δίσκους της δισκογραφικής εταιρείας "Κολούμπια" και με πήρε σε μια πρόβα στο σπίτι του Απόστολου Καλδάρα, όπου έκανε πρόβα, μαζί με το Μιχάλη Μενιδιάτη, το "Μη περιμένεις πια".
Εκεί λοιπόν με έβαλαν να τραγουδήσω, και ο Απόστολος Καλδάρας έφτιαξε το παιδικό τραγούδι "Ο Νικολάκης το τζιτζίκι" για να συμπληρώσει την άλλη πλευρά του δίσκου με τον Μιχάλη Μενιδιάτη, που περιείχε το τραγούδι "Μη περιμένεις πια".
Ο δίσκος αυτός γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Από τη μια μεριά ο Μιχάλης Μενιδιάτης και από την άλλη εγώ με το "Νικολάκης το τζιτζίκι", έγινε πολλές φορές πλατινένιο, αφού στην ιστορία των 45 στροφών κατέχει στις πωλήσεις την τρίτη θέση μετά το "Νιάου βρε γατούλα" του Μ. Χατζηδάκη με την αξέχαστη Αλίκη Βουγιουκλάκη, και τη "Μαντουμπάλα" με τον αθάνατο Στέλιο Καζαντζίδη.
Αυτή λοιπόν ήταν η πρώτη μου επαφή με τη δισκογραφία σε ηλικία 5-6 χρονών. Το 1980 έριξα άγκυρα στο τραγούδι κάνοντας τον πρώτο μου προσωπικό δίσκο, το "Ένα Αστέρι Γεννιέται".

Έχετε δεχτεί πολύ αγάπη από τον κόσμο; Πως επηρέασε αυτή η αγάπη τη ζωή σας και τη σχέση σας με τους ανθρώπους; Γιατί απέχετε τώρα από το τραγούδι;
Η αλήθεια είναι ότι έχω δεχτεί πολύ αγάπη από τον κόσμο, πολύ σημαντικό, το χειροκρότημα είναι τροφή για τον καλλιτέχνη. Η δουλειά του καλλιτέχνη είναι δύσκολη, με πολλές απογοητεύσεις και πίκρες, έρχονται στιγμές που θέλεις να τα παρατήσεις, να ξεκουραστείς και να απομακρυνθείς από τα φώτα τις δημοσιότητας, να γίνεις ένα με τον κόσμο, να μη σε ξέρει κανείς.
Από την άλλη πλευρά όμως, η χαρά του να νιώθεις ότι με τα τραγούδια σου γλυκαίνεις την καρδιά κάποιων ανθρώπων είναι πολύ σπουδαίο συναίσθημα, το οποίο σε κάνει να ξεχνάς τα άσχημα του επαγγέλματος.
Εγώ νοιώθω περισσότερο ερασιτέχνης στο τραγούδι, δεν με ενδιαφέρει το να κυνηγήσω αυτό που λέμε  σουξέ, που θα μου φέρει οικονομικά οφέλη, αλλά και θα ξεχαστεί μόλις περάσουν μερικοί μήνες. Με ενδιαφέρει ένα τραγούδι και ας μη γίνει σουξέ, αρκεί να μπορώ να το λέω σε ζωντανά προγράμματα και μετά από δέκα χρόνια, όπως πχ το "Θάλασσα Θάλασσα" που γίνεται τώρα 30 χρονών τραγούδι.
Η αγάπη αυτή του κόσμου με έκανε όλα αυτά τα χρόνια να προσπαθώ να κάνω καλά τη δουλειά μου, να βρίσκω με συνέπεια το υλικό κάθε δίσκο και να προσέχω τις εμφανίσεις μου στα καλύτερα μαγαζιά όπως τη Φαντασία, Δειλινά, Νεράιδα, με καταξιωμένους συναδέλφους όπως οι Πουλόπουλος, Βοσκόπουλος, Διονυσίου, Ζαμπέτας, Μοσχολιού, Μενιδιάτης κτλ.
Απέχω τα τελευταία χρόνια, κάνω σποραδικά κάποιες εμφανίσεις, γιατί έχω θέσει άλλες προτεραιότητες στη ζωή μου. Τα παιδιά μου μεγάλωσαν, ο γιος μου ο Νικήτας, φέτος τελείωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Λονδίνο και η κόρη μου, Δούκισσα, είναι στο τελευταίο έτος στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ παράλληλα ασχολείται με το χώρο της τηλεόρασης και φέτος ετοιμάζεται για ένα show μαζί με το Γιώργο Καπουτζίδη, στο MEGA. Είμαι λοιπόν κοντά στα παιδιά μου, είμαι δίπλα τους σε περίπτωση που χρειαστούν τη γνώμη μου, τώρα που χτίζουν και χαράζουν τη δική τους πορεία στη ζωή. Ξενύχτι και δίπλα στα παιδιά δε γίνεται, έγινα και εγώ λοιπόν άνθρωπος της ημέρας πλέον για να είμαι κοντά τους.

Στην πίστα της Φαντασίας τη δεκαετία του ΄80

Σας λείπει η προηγούμενη δουλειά σας; Σας λείπει η θάλασσα;
Μεγάλωσα στο Πέραμα μες τα ναυπηγεία. Ο παππούς μου ναυτικός, ο πατέρας μου ναυτικός από τις Κυκλάδες (Σχοινούσα) είχε μια ανεμότρατα και αρμένιζε μέσα στο καταχείμωνο στο άγριο Αιγαίο. Εγώ από μικρός έλεγα στη μάνα μου ότι θα πάω στα καράβια, και αυτή μέσα της σκοτείνιαζε. Ήταν το όνειρό μου τα μπάρκα, τα πέλαγα και τα ταξίδια, οι τόποι οι μακρινοί. Έτσι λοιπόν ταξίδεψα, αγάπησα τη θάλασσα, τη μοναξιά του ωκεανού. Εκεί γνώρισα φίλους με τους οποίους μας δένει ακόμα και τώρα, αληθινή φιλία. Το καράβι είναι όλο μια οικογένεια, δεν υπάρχουν έχθρες, προσπαθούν όλοι μαζί, δουλεύοντας από κοινού σε ένα πλωτό φέρετρο, προκειμένου να εξασφαλίσουν τα χρήματα για να στείλουν πίσω στις οικογένειές τους. Σε μια καταιγίδα όλοι γίνονται μια γροθιά για να βγουν από τη δύσκολη στιγμή, ώστε να επιστρέψουν πίσω σώοι. Μαζί στα λιμάνια μαζί και στις κακουχίες, μαζί στις χαρές, μαζί και στις λύπες. Όλοι έχουν ένα κοινό δεδομένο,  τη μοναξιά και την προσμονή να γυρίσουν πίσω στις οικογένειές τους που τόσο πολύ αγαπούν. Αγαπώ τους ναυτικούς γιατί έχω περάσει μαζί τους τα ίδια βάσανα και νομίζω ότι οι πραγματικοί ναυτικοί είναι ένα από τα καλύτερα και πιο αυθεντικά κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας. Η αλήθεια είναι ότι μου έχει λείψει ένα ταξίδι στην απεραντοσύνη του πελάγους και ίσως κάποτε μπορέσω να ξανακάνω ένα τέτοιο ταξίδι. Προς το παρόν ταξιδεύω μέσα από τη μουσική και το ταξίδι είναι το ίδιο συναρπαστικό. Αν με ρωτούσες ποιο θα προτιμούσα, δε θα έπαιρνες απάντηση καθώς ούτε εγώ ο ίδιος δεν την ξέρω.

Μιλήστε μας λίγο για την οικογένειά σας και τη σχέση σας με την κόρη σας, Δούκισσα.
Δυο παιδιά έχω, το Νικήτα και τη Δούκισσα, που με κάνουν να νοιώθω το ίδιο υπερήφανος. Ο Νικήτας τελείωσε με άριστα το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, έπειτα υπηρέτησε για ένα χρόνο στο ναυτικό, προσφάτως γύρισε στην Ελλάδα αφού ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στα ναυτιλιακά, στο Λονδίνο και τώρα ετοιμάζεται να ξεκινήσει την επαγγελματική του σταδιοδρομία σε μια από τις μεγαλύτερες ναυτιλιακές εταιρείες στην Ελλάδα. Φαίνεται ότι τον έχει επηρεάσει η ναυτική παράδοση της οικογένειας και είμαι υπερήφανος γι’ αυτόν.
Η Δούκισσα είναι ένα γλυκό παιδί με καρδιά μικρού πουλιού. Τελειώνει φέτος και αυτή το Πανεπιστήμιο, ενώ παράλληλα ασχολείται με την τηλεόραση. Δύσκολο επάγγελμα διάλεξε, ξέρω ότι σε αυτό το χώρο, όπως και στο τραγούδι, υπάρχουν αντιζηλίες και πισωμαχαιρώματα. Εγώ ένα της έχω πει, να κάνει τηλεόραση όσο της αρέσει, διατηρώντας την αξιοπρέπειά της.
Η σχέση μου με τα παιδιά μου είναι πολύ φιλική, παρακολουθώ την εξέλιξή τους από κοντά, χωρίς όμως να παρεμβαίνω στις τελικές τους αποφάσεις, οι οποίες είναι δικές τους. Είναι πολύ σημαντικό τα νέα παιδιά να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις γιατί έτσι ολοκληρώνονται και πλάθουν τη δική τους προσωπικότητα.

Οικογενειακή φωτογραφία με τη γυναίκα του και τα δυο τους παιδιά σε μικρή ηλικία

Αν σας ρωτούσαμε για ποιο από όλα όσα έχετε κάνει είστε περισσότερο υπερήφανος στη ζωή σας, τι θα απαντούσατε;
Μα ασφαλώς η οικογένειά μου. Μιλήσαμε για τα παιδιά μου, μα η κολόνα του σπιτιού είναι η γυναίκα μου η Ούρσουλα. Οι γονείς της και ο αδερφός της ο Φώτης ζουν στον Αγ. Δημήτριο. Με τη γυναίκα μου είμαστε μαζί και ερωτευμένοι ακριβώς 27 χρόνια. Υπάρχει πολύ αγάπη σε αυτό το σπίτι, και όπου υπάρχει αγάπη χτίζονται γερά θεμέλια σε μια οικογένεια. Τα παιδιά που βλέπουν τους γονείς να είναι αγαπημένοι, μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον με ηρεμία και μαθαίνουν να δίνουν αγάπη και στους γύρω τους. Η μάνα βρίσκεται περισσότερο κοντά στα παιδιά και αν εγώ έκανα, όπως λένε, "καλά παιδιά", αυτό οφείλεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στη γυναίκα μου την Ούρσουλα, την οποία αγαπώ και εκτιμώ απεριόριστα.

Έχετε ασχοληθεί στο παρελθόν με τα κοινά; Τι σας ώθησε τώρα να θέσετε υποψηφιότητα με την παράταξη του Δημάρχου και τι δεσμούς έχετε με τον Αγ. Δημήτριο;
Τον Άγιο Δημήτριο επισκέπτομαι σχεδόν μέρα παρά μέρα μαζί με τη γυναίκα μου, αφού τα πεθερικά μου και ο κουνιάδος μου Φώτης όπως πρωτοείπα ζουν στον Άγιο Δημήτριο πάρα πολλά χρόνια. Έτσι ο Άγιος Δημήτριος έχει γίνει το δεύτερο σπίτι μου. Η αγάπη μου για τον Άγιο Δημήτριο και η εκτίμησή μου για τον Ανεξάρτητο Δήμαρχο κ. Λαζαρόπουλο Νικόλαο με έκανε για πρώτη φορά να θέλω να θέσω υποψηφιότητα για Δημοτικός Σύμβουλος. Θα προσπαθήσω από όποιο μετερίζι μπορώ να συμβάλω για αυτό το σκοπό, για έναν Άγιο Δημήτριο πιο φιλικό, πιο οικολογικό, που θα σέβεται τον πολίτη, τους νέους και τους ηλικιωμένους.

Ταγμένος σ’ αυτό το σκοπό

Φιλικά,
Νίκος Νομικό

 
Διαφήμιση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:


Για άμεση ενημέρωση συμπληρώστε το email σας για να εγγραφείτε στο Newsletter του ΕΝΕΡΓΟΥ ΔΗΜΟΤΗ.

Αναζήτηση άρθρων

Συνδεδεμένοι

Έχουμε 244 επισκέπτες συνδεδεμένους

Γιορτάζουν